زخم غروب

سپتامبر 16, 2008

قدم مي‌زنم در يقينم هنوز                                    

كنار ِ دلم مي‌نشينم هنوز

من از سمت ِ زخم ِ غروب آمدم               

سواري كه بر روي زينم هنوز

ببين راه جوي ِ شبان ِ تو اند                                  

دو تا مشعل ِ آستينم هنوز

اگرچه تو را بارها مرده‌ام                         

تو آني كه برمي‌گزينم هنوز

مرا از حدود ِ نگاهت نران                        

كه من اهل ِ اين سرزمينم هنوز

ترا اي بهاري‌ترين شكل ِ عشق                  

در آئينه مي‌آفرينم هنوز

Advertisements

ابهام

سپتامبر 5, 2008

تا مبادا كه فراموش كنم نامت را               

 

گاه رنگ ِ غزلي مي‌زنم ابهامت را

 

 

مثل يك خاطرة دور مروري كردم            

 

فصلي از گردش ِ باراني ِ ايامت را

 

 

شهر در كوچة دستش به تو فرصت مي‌داد 

 

جاده با خويش نمي‌برد اگر گامت را

 

 

كاش مي‌شد كه در اين آينه‌هاي ممنوع     

 

لحظه‌اي نقض كني حرمت ِ اندامت را

 

كاش در حادثهء ظهر ِ نگاهت روزي                     

 

 

مي‌كشيدم به سرم ساية آرامت را

 

 

من مگر كفتر ِ خورشيد ِ تو بودم كه هنوز   

 

مي‌برم با جگر ِ سوخته پيغامت را

 

 

با تو آغاز نكردم كه به پايان نرسم            

 

باز كن پنجرة رو به سرانجامت را

 

 

 

 

 

 

ناکجاآباد

اوت 28, 2008

من خسته‌ام از فصل ِ سرد ِ باد

صد بار نفرين بر زمستان باد !

 

بر شعلة سبزي كه بودم آه !

اين سايه‌هاي منجمد افتاد.

 

آكنده از تصويرهايي سرد،

آئينه خود را برده است از ياد.

 

اي خون ِگرم مانده در رگها !

بانوي ِ تابستاني ِ مرداد !

 

يك آسمان مهتاب مي‌خواهم.

ماهي كه شب را مي‌كشد فرياد.

 

يك آسمان پيچيده با خورشيد

ـ آئينه‌دار ِ ابر ِ بي‌بنياد ـ

 

دستت نسيم ِ گيسوانت باد !

دستي كه شب را مي‌كند آزاد.

 

 

خورشيد ِ استمراري ِ من، كِي

از پُشت ِ خواب ِ قُلّه خواهي زاد ؟

 

كو با تو انگشت ِ اشارت‌گر ؟

كو جاده‌اي تا ناكجاآباد؟

عبور سبز

اوت 23, 2008

در آينه

تاريك

پرندهْ‌ماه

          بدهكار ِ اوج ِ ديد ِ تو ماند.

شبي شبانه‌ترين خاطرات ما

به حس ِ لمس ِ سرانگشت ِ من

                             تجسُّم يافت.

 

و بي‌بهار

مرا خيال من از تو

ـ كه بشنوم

          شميم تازة نارنج از آن ـ

                             كفايت كرد.

و عطر شالي و باران گرفت،

                   عبور سبز من از

                             كشتزار خواب.

ذهن صحرائی

اوت 23, 2008

بي‌راه، سلسلة انسدادهاست

بي‌هُرم، دغدغة انجمادهاست

اين ذهن ِ خلوت ِ صحرائيم همه

هاشورخورده ز رفتار بادهاست

در دور ِ خاطره‌ها حجم ِ هستي‌ام

چون نقطه‌ها به زواياي يادهاست

با يك تلنگر ِ كي مي‌جهد ز جاي ؟

هر ماه ِ خفته كه پشت ِ چكادهاست

تكليف كن ! هوسم همچو كودكي

پرواز ِ دفتر و رقص ِ مدادهاست

در من چو روح ِ مِه‌آلوده سِيركن

در من تمايل ِ مرموز ِ زادهاست