انگار اشک ِ کوه ِ البرز است
- با آن همه دیو نهان در خویش-
از هفت خوان ِ قصّه جوشیده
در ما رسیده سبز و رام اندیش
در فرصت ِ تُرد نگاه ِ دشت
او امتداد ِ خندهء دریاست
مازندرانی خوب می داند
او یک کتولی-خوان ِ بی همتاست !
گوئی تجن دستی فروبُردَست
در گیسوی ِ سبز ِ تپورستان
آری تجن آئینه ای جاریست
تصویرساز ِ مردم ِ باران
باز مائیم و نگاهی سوخته
جاده ای در پیش ِ رو افروخته
آخرین زن از تباری منقرض
بر اجاق ِ گونه هایم سوخته
آنهمه تاریک چشمانش نبود
راز ِ یک تاریخ شب اندوخته
ای دریغ از نم نم ِ یک گفتگو
آسمان لب های خود را دوخته
من خیالت را نوازش می کنم
با سرانگشتان ِ دیرآموخته
با باد مي رويم
تا باد
برباد می رويم
در باد
چشم هاي من آتش گرفته اند
زن
در پناه ِ جامهء خاموش مي رود
ناگاه
از مسير ِ بلوغ ِ مُعلّقش
با باد
جاروب مي شود
پرواز مي کند
بر خاک
بي نشانه
توگوئي که باد بود
در آسمان
يک گوشه بادبادک ِ خاموش ِ جامه اش
در چشم ِ کودکانهء آتش گرفته ام
در باد
تاب مي خورد و
دور مي شود
بر خاک
بي نشانه
توگوئي که باد بود
ديری رميده روز
بَرشد شبان ِ ماه
گيج از مسير ِ گام
آشفته در نگاه
مردی و قايقی
بی خويش می روند
هم دلسپار ِ پَس
هم پيش می روند
نبض ِ ستاره ها
با اين دقايق است
آوای تلخ ِ مرد
در گوش قايق است :
” ای وحشت ِ ستُرگ
پوشيده در سواد
آن سوی شب کجاست ؟
شب در شب ايستاد ؟ “
يک جوخهء شبح
بر پُل کمين گرفت
بر مرد و قايقش
رگبار ِ کين گرفت
مانده به ذهن ِ رود
خيز ِ بلند ِ پُل
افکنده لرزه باد
در بند بند ِ پُل
يک سو فتاده شهر
سرمست ِ بوی خواب
روح ِ ستارگان
لغزيده روی آب
چيزی به تاب و تب
واگويه کرد باد
در موج موج ِ رود
پاشويه کرد باد
سادگی ! بازیچه های کودکی !
باز هم من بچّه بودم کاشکی !
دل اسیر ِ رقص ِ کاغذباد بود ،
خاکباز ِ کوچه بودم کاشکی !
نقش ِ من در آینه چون آینه
گوئیا تا بینهایت راه داشت .
آب ِ پاک ِ چشمه سرزندگی
کِی اثر از لکّه های آه داشت .
آنچه در جام ِ اتاقم می چکید ،
روشنای بارش ِ پروانه بود .
خانه، گیرم دخمه ای نمناک و سرد
باز هم در پیش ِ چشمم خانه بود .
سال ها رفت و به گیجی مانده ام
در گذرگاه ِ فریب ِ ماه و سال .
چون نظر می افکنم بر پشت سر ،
از نگاهم خسته می ریزد سوال :
کوچه کِی گم شد میان خاطرات ؟
بادبادک رشته اش از هم گسست !
چشمه کِی پیوست با دریای شور ؟
پنجره بر بال پروانه شکست !
