ای لحظه لحظه های رمان سراب گون
با قصه دروغ شما خواب رفته ام
در منظر نگاه شررزای آفتاب
بر این کویر تشنه لب چاک، تفته ام
گوشم پر از غریور تقلای کرکسان
بنشسته غول باد شنی روی شانه ام
کابوس ماندنست و شکستن به زیر بار
در خاک شوره کاش که نشکف دانه ام
نه چشمه ای که نوش کنم جرعه جرعه اش
نه ابر پاره ای که بشوید غبار من
من خارپشته ام که در این مشت باز دشت
شد باد رهگذر، همه دار و ندار من
در بامداد یک مات
بعد از کیشی هزاران ساله
نگاه کن میدان را
انباشته از هیچ
باد برده است
خستگان پیاده را
اسبها رمیده اند
بی سوار
فیلها
ابرهایی گریخته
آه
نگاه کن میدان را
انباشته از هیچ
با من بگوی
به کدامید قلعه فرود آیم ؟
خورشیدوار
قدم زدیم
در راه پرشکنج روز
و سرودیم
بیت غروبی را
که به قاف قافیه اش
مرغی می سوخت
و شباهنگام
کس نمی دانست
که کدامین ستاره ایم
صبحدم
که گیسوی بید را
نسیم چلچله ها
آشفته می کند
آهسته
فرود آی
از نردبان نور
تا در مقدمت
قربانی کنم
قندیل خواب را
در بیداری باد
بیا و شب را
بر شانه هات
پریشان کن !
تنها تو می دانی
که یک آسمان ستاره ی مفقود
در سینه ام پنهان است
رازم را نگاهدار !
در خیمه ای از مه
که می نشانی
اکنون که می روی
فانوس را بردار !
چشمی میانش
در طول راهت
خواهد سوخت
