من خستهام از فصل ِ سرد ِ باد
صد بار نفرين بر زمستان باد !
بر شعلة سبزي كه بودم آه !
اين سايههاي منجمد افتاد.
آكنده از تصويرهايي سرد،
آئينه خود را برده است از ياد.
اي خون ِگرم مانده در رگها !
بانوي ِ تابستاني ِ مرداد !
يك آسمان مهتاب ميخواهم.
ماهي كه شب را ميكشد فرياد.
يك آسمان پيچيده با خورشيد
ـ آئينهدار ِ ابر ِ بيبنياد ـ
دستت نسيم ِ گيسوانت باد !
دستي كه شب را ميكند آزاد.
خورشيد ِ استمراري ِ من، كِي
از پُشت ِ خواب ِ قُلّه خواهي زاد ؟
كو با تو انگشت ِ اشارتگر ؟
كو جادهاي تا ناكجاآباد؟
در آينه
تاريك
پرندهْماه
بدهكار ِ اوج ِ ديد ِ تو ماند.
شبي شبانهترين خاطرات ما
به حس ِ لمس ِ سرانگشت ِ من
تجسُّم يافت.
و بيبهار
مرا خيال من از تو
ـ كه بشنوم
شميم تازة نارنج از آن ـ
كفايت كرد.
و عطر شالي و باران گرفت،
عبور سبز من از
كشتزار خواب.
بيراه، سلسلة انسدادهاست
بيهُرم، دغدغة انجمادهاست
اين ذهن ِ خلوت ِ صحرائيم همه
هاشورخورده ز رفتار بادهاست
در دور ِ خاطرهها حجم ِ هستيام
چون نقطهها به زواياي يادهاست
با يك تلنگر ِ كي ميجهد ز جاي ؟
هر ماه ِ خفته كه پشت ِ چكادهاست
تكليف كن ! هوسم همچو كودكي
پرواز ِ دفتر و رقص ِ مدادهاست
در من چو روح ِ مِهآلوده سِيركن
در من تمايل ِ مرموز ِ زادهاست
انگار اشک ِ کوه ِ البرز است
- با آن همه دیو نهان در خویش-
از هفت خوان ِ قصّه جوشیده
در ما رسیده سبز و رام اندیش
در فرصت ِ تُرد نگاه ِ دشت
او امتداد ِ خندهء دریاست
مازندرانی خوب می داند
او یک کتولی-خوان ِ بی همتاست !
گوئی تجن دستی فروبُردَست
در گیسوی ِ سبز ِ تپورستان
آری تجن آئینه ای جاریست
تصویرساز ِ مردم ِ باران
